The [...] family would like You to join their family

No. Tak wyglądałam niecałe 3 godziny temu.
I tak wyglądam teraz.

A więc od początku......
Pamiętacie, jak wczoraj pisałam, że mam rozmowę z hostką? Bo ja ledwo to pamiętam, bo wydaje mi się, że to bło 100 lat temu. No więc wczoraj o godzinie 15 (a raczej 15.06, bo obydwie z hostką praktycznie nie używamy skype'a i trochę jej zajęło podłączenie się do mnie hiehie) rozpoczęła się nasza ponad 40 minutowa rozmowa. Ogólnie moje wrażenia po rozmowie były bardzo pozytywne i tak jak pisałam - chciałam, żeby mnie zechcieli:P
no ale dobra. Dzisiaj rano wstałam i oczywiście pierwsza moja myśl : USA. Po włączeniu kompa oczywiście od razy sprawdzanie konta, i maila. Nic nowego nie było, sprawdziłam jeszcze później z 25 razy, ale nadal nic nowego.
Po powrocie mamy z pracy zaczęłyśmy rozmawiać o tym wyjeździe (mama z trwogą, a ja z ekscytacją + trochę trwogi). Później poszłyśmy na rower i jak się szykowałyśmy ot mówię mamie: "Mamo, może napiszę później maila do rodzinki z jakimś pytaniem, żeby wiedziała, że jestem nimi zainteresowana?" Mama na to, że pewnie, mogę napisać, skoro mi się spodobali. No i poszłam na rower z postanowieniem napisania maila jutro.
Jeździmy sobie na rowerze (po pierwsze - ubóstwiam rower, po drugie - przed wyjazdem do stanow planuję schudnąć:P) i nagle dzwoni mi komórka. Patrzę, a na tam numer zastrzeżony, więc od razu domyśliłam się, że z biura z Bostonu.
Pierwsze ich słowa po moim odebraniu i zapewnieniu, że tak, jestem Sylwią, to typowe hamerykańskie
"How are you?"
Kiedy już odpowiedziałam, że u mnie wspaniale, wlaśnie sajklinguję. Kiedy pani z biura upewniła się, że ze mna wszystko w porządku praktycznie od razu przeszła do rzeczy.
Poruszyła temat wczorajszej rozmowy z hostką itp.
I powiedziała, że wrażenia hostki po rozmowie ze mną są ok. I dodał jeszcze parę miłych rzeczy.
W sumie przeszło mi przez głowę, że mi tak słodzi tylko po to, żeby mi nie było tak bardzo smutno, jak zaraz powie, że rodzina nie jest mna zainteresowana.
ale nie powiedziała.
Za to słowa, które usłyszałam, to:
"I am happy to let you know that the family would like you to join their family. Are you willing to join them? Cuz then we will make an official match"
Dobrze, że nikt akurat nie nadjeżdzał i nie widział mojej miny, bo wyglądałam wtedy mniej więcej tak:















No ale odpowiedziałam, że myślę, że tak, ale że nie rozmawiałam jeszcze z hostką o tych moich examach (bo oni chcą przyjazdu w sierpniu, a ja mam obronę w lipcu i w razie czego tfu tfu tfu jakbym musiała spróbować jeszcze raz:P to mogłabym przyjechac dopiero później). A pani z biura odpowiedziala, że z tym spoko, i zapytala, czy jak zdam, to na 100% mogę przyjechac. I w ogole wywnioskowalam, żę hostka juz o tym tez wie. Zresztą ja jej pisałam kiedyś o tym maila, ale nie wiem, czy go przeczytała:)
No i powiedzialam, ze raczej tak, ale czy mogę jeszcze to przemyśleć i dać odpowiedź oficjalną później:P
Ona na to "Absolutely". Chwilkę jeszcze rozmawiałyśmy i na koniec życzyłyśmy sobie miłego dnia i ona się rozłączyła, a ja odwróciłam się w stronę mojej mamy z wyżej przedstawioną miną.

I teraz mam w sobie taką radość, przerażenie, szok, zdziwienie i wszystko inne naraz, że w sumie to jestem bardzo spokojna i nie czuję, że może za 4 miesiące będę mieszkać w Bostonie.
Chyba to do mnie do końca nie doszło jeszcze, nie wiem.
Ale tak naprawdę, to jeszcze pewne nie jest, bo jednak chciałabym wyjasnic kwestię mojej sesji. Bo ja sie mogę zgodzić, a w razie czego jakbym musiała jechać później, to myślę, że bez problemu znajdę w 3 miesiące nową rodzinkę, jakby ci nie zgodzili się poczekać do paźdz. Tylko trochę mnie martwią wpłaty. Bo nie wiem, czy w razie takiego odwołania nie musiałabym i tak wpłacać opłaty programowej. A trochę mi szkoda, żeby tyle kaski poszło w błoto. Więc o to się jeszcze dowiem.
Poza tym napiszę jeszcze jutro maila do hostki z kilkoma pytaniami. Skontaktuję się z ich au pair.
I zobaczymy. Boże.. Nie chcę na razie nic pisać, żeby nie zapeszać....
Ale to taka cudowna perspektywa:
Dwie dziewczynki 7 i 11. Mama ich wydaje się w porządku, baaaaaardzo dobrze mi się z nią wczoraj rozmawiało. Lokalizacja idealna, tak jak sobie wymarzyłam (spójrzcie na mój pierwszy post na blogu:) tam pisałam, że moje wymarzone miejsca, to: Boston, New York lub San Francisco). Tzn. oni nie mieszkają centrum, tylko na przedmieściach w miejscowości Brookline, ale sprawdzałam i to tak blisko Bostonu, że można tam iść pieszo:). Poza tym, co ważne - ich poprzednia au pairka, A. jest u nich na drugi rok, więc chyba nie było źle, skoro zdecydowała się zostać?
Minusem jest to, że nie będę miała dostępu do samochodu w celach prywatnych. Bo mają tylko jeden i będę nim podwozić dziewczynki.
Ale hostka mówiła, że sama dojeżdża do pracy publicznym transportem, bo w Bostonie nie sposób zaparkować i w ogóle jeździć:)
a w sumie stanie w korkach godzinami i później szukanie miejsca parkingowego też nie wydaje się miłą opcją:)

Tylko wiecie w co nie chce mi się wierzyć?
W to, że z tego, co czytałam w blogach, na forach, itp, dziewczyny szukały rodzin po 2,3,4 miesiące. Miały po 5-7 matches. Czekały sporo na ten pierwszy.
A u mnie? :O Założyli mi konto (czy tam room) w czwartek 5.04.2012, a 6.04.2012 miałam swój pierwszy match... i to był właśnie ten!!!!!!
po kilku (czy kilkunastu) godzinach.
Haha. Pobiłam rekord. Znalazłam rodzinę w parę godzin:)
W międzyczasie jeszcze zniknęli raz na chwilę, a później to ja chciałam ich usunąć.
Ale po rozmowie baaardzo chciałam, żeby mnie zechcieli:)
Ale nie spodziewałam się, że zechcą mnie tak szybko. Myślałam, że będą to przeciągać z miesiąc.
A tu na drugi dzień.....Pytają, czy pomieszkam z nimi rok.......

Napiszę jutro do rodziny. Nie dzisiaj:) Bo musi mi się to ułożyć w głowie:)

Pozdrawiam i miłego wieczoru wszystkim życzę:)